کشف آلومینیوم و کاربردهای آن

نخستین و بزرگ‌ترین تولیدکننده فویل و ظروف یکبار مصرف آلومینیومی در شمال‌غرب ایران

کشف آلومینیوم و کاربردهای آن

یک‌شنبه، ۳ خرداد ۱۴۰۵

آلومینیوم برای اولین بار در سال ۱۸۲۵ توسط شیمیدان دانمارکی "هانس کریستین اورستد" کشف شد. او توانست این فلز را با یک فرآیند شیمیایی به‌دست آورد اما روش او محدود و غیرعملی بود. در سال ۱۸۸۶، دو دانشمند چارلز مارتین هال در آمریکا و پل هرو در فرانسه به‌طور مستقل روش جدیدی برای تولید آلومینیوم کشف کردند. این روش هنوز هم روش اصلی تولید آلومینیوم است و هزینه‌ها را به شدت کاهش داد. آلومینیوم به‌طور طبیعی به صورت خالص وجود ندارد و بیشتر در ترکیبات معدنی یافت می‌شود. منبع اصلی آن سنگ معدنی "بوکسیت" است که در مناطق گرمسیری وجود دارد. پس از استخراج، بوکسیت از طریق الکترولیز به آلومینیوم خالص تبدیل می‌شود. ذخایر بزرگ بوکسیت در برزیل، گینه، استرالیا و هند وجود دارد. این عنصر ابتدا توسط شیمیدان انگلیسی "سر همفری دیوی" در سال ۱۸۰۷ "Alumium" نامیده شد. در سال ۱۸۱۲، نام آن به "آلومینیوم" تغییر یافت تا با دیگر عناصر هماهنگ باشد.

استراتژی‌های کاهش اثرات منفی و پایداری ظروف آلومینیومی

راه‌های کاهش اثرات • استفاده از آلومینیوم بازیافتی • آموزش عمومی درباره استفاده و دفع درست • بهینه‌سازی تولید برای کاهش مصرف انرژی • توسعه سیستم‌های بازیافت پایداری آلومینیوم بی‌نهایت بار قابل بازیافت است بدون افت کیفیت. در برابر رطوبت و مواد شیمیایی مقاوم است. بازیافت آن آلودگی و انتشار گازهای گلخانه‌ای را کاهش می‌دهد. فرآیند بازیافت ظروف جمع‌آوری و تمیز می‌شوند، سپس خرد، فشرده و ذوب می‌شوند تا محصولات جدید ساخته شوند. بازیافت انرژی بسیار کمتری نسبت به تولید از مواد خام مصرف می‌کند. تفاوت با مواد دیگر آلومینیوم سبک، مقاوم در برابر حرارت و ضدخوردگی است. نسبت به پلاستیک و کاغذ، بازیافت آسان‌تری دارد. اما تولید اولیه آن انرژی زیادی نیاز دارد. آینده آینده روشن است چون به راحتی بازیافت می‌شود و انرژی کمتری نیاز دارد. پیشرفت فناوری تولید و بازیافت می‌تواند اثرات منفی را کاهش دهد.